"Lepsze sto druhów niźli sto rubli w kalecie" (rosyjskie)
Gości on-line: 26    
 
  19 października 2017 - wschód: 7:10, zachód: 17:44
  Imieniny obchodzą: Piotr, Michał, Ziemowit
pokaż wszystkie

Spotkania z Klio ... czyli Kalendarium oświęcimskie - lipiec

05.03.2008

 

 

1.07.1910 r.
w wyniku rocznych starań i licznych podróży do Lwowa i Wiednia oraz poparcia Koła Poselskiego w parlamencie wiedeńskim rząd austriacki utworzył c.k. starostwo oświęcimskie podległe bezpośrednio namiestnictwu we Lwowie. Na siedzibę urzędu wyznaczono nowo wyremontowany zamek w Oświęcimiu, a pierwszym jego starostą został p. Wykowski. W tym samym czasie o utworzenie starostwa zabiegał również Zator mający silne poparcie ze strony hr. Krystyny Potockiej, wdowy po namiestniku Galicji hr. Andrzeju Potockim. Działania radnych oświęcimskich z burmistrzem Romanem Mayzlem na czele okazały się skuteczniejsze. Stolicą powiatu został Oświęcim.

2.07.1947 r.
na terenach byłego niemieckiego obozu zagłady KL Auschwitz-Birkenau utworzono Państwowe Muzeum w Oświęcimiu. W ustawie rządu polskiego podjętej w tym dniu zapisano: „W miejscu tego byłego hitlerowskiego obozu koncentracyjnego tworzy się po wsze czasy Pomnik Męczeństwa Narodu Polskiego i Innych Narodów”. W 1979 r decyzją międzynarodowego komitetu P. M. w Oświęcimiu zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

2.07. 1959 r.
I sekretarz KC PZPR tow. Władysław Gomułka dokonał uroczystego uruchomienia linii produkcyjnej kauczuku syntetycznego, najnowszej jak na owe czasy instalacji w kombinacie Zakłady Chemiczne „Oświęcim”. Było to wielkie wydarzenie. Pozwoliło już wtedy powiedzieć światu, że Oświęcim to miasto polskie, a Auschwitz, to jego niemiecka nazwa utożsamiana z były niemieckim obozem koncentracyjnym.

7.07.1962 r.
po uzyskaniu w 1954 r. statusu osiedla, dynamicznie rozwijające się Brzeszcze, otrzymały długo oczekiwane prawa miejskie. Tym samym w powiecie oświęcimskim było już 5 miast: Oświęcim, Kęty. Zator, Wilamowice i Brzeszcze.

12.07.1935 r.
zmarł dr Antoni Ślosarczyk zwany „oświęcimskim Judymem”. Urodzony w Jankowicach k. Białej, w 1886 r. przybył do Oświęcimia, by resztę swojego życia związać z grodem położonym nad Sołą. Z zawodu był lekarzem kolejowym, z wyboru wielkim patriotą, społecznikiem i lekarzem ubogich. W latach poprzedzających odzyskanie niepodległości przez Polskę uczestniczył we wszystkich inicjatywach wolnościowych organizowanych przez społeczeństwo ziemi oświęcimskiej, doceniał wartość pracy ideowej w środowisku młodzieżowym (założenie drużyny polowej „Sokoła”). Na wniosek burmistrza Romana Mayzla w 1911 r. Rada Miejska przyznała mu tytuł Honorowego Obywatelstwa Królewskiego Miasta Oświęcimia.

15.07.1559 r.
król polski Zygmunt August zezwolił mieszczanom zatorskim sprowadzać wodę drewnianymi rurociągami do miasta ze źródeł lub stawów. Była to pierwsza sieć wodociągowa w Zatorze.

15.07.1768 r.,br> w Kętach, na zjeździe szlachty z byłych ks. oświęcimskiego i zatorskiego, jednogłośnie zdecydowano o przystąpieniu ziemi oświęcimskiej do konfederacji barskiej. Powiat śląski wystawił jedną konfederacką dywizję, a marszałkiem obwołano Macieja Bobrowskiego. Ważną rolę w walce z Moskalami odegrała ufortyfikowana przez Kazimierza Pułaskiego twierdza w Bobrku. Chociaż ziemia oświęcimska została dwukrotnie spacyfikowana przez wojska rosyjskie i hetmana wielkiego koronnego Franciszka Ksawerego Branickiego (prawdopodobnie urodzonego w Osieku), bobrecka forteca nie poddała się. W maju 1772 r. mjr Cielecki oddał Bobrek w ręce wojsk austriackich.

16.07.1767 r.
po długotrwałych i kosztownych zabiegach czynionych przez Akademię Krakowską papież Klemens XII kanonizował wyniesionego na ołtarze w 1680 r. kapłana bł. Jana Kantego. Za sprawą papieską kult świętego z Kęt rozszerzony został na cały świat tuż przed I rozbiorem Rzeczpospolitej Obojga Narodów. W oficjum brewiarzowym każdego 23 dnia grudnia kapłani modlili się za upadającą Polskę:

„Ty, coś nikomu z biednych rzesz
Wsparcia nie skąpił nigdy wprzód
Dziś ojców twych Królestwa strzeż
Polski i obcy błaga lud”.

22.07.1965 r.
w Oświęcimiu dokonano uroczystego otwarcia szpitala powiatowego im. dr Jerzego Gromkowskiego.

23.07.1935 r.
w Iwoniczu Zdroju zmarł w wieku 65 lat burmistrz Oświęcimia mgr Roman Michał Mayzel. Rodowity krakowianin a oświęcimianin z wyboru od 1892 r. związał losy swoje i najbliższej rodziny z grodem nad Sołą. Wybrany w 1909 r. na burmistrza nieprzerwanie przez 26 lat aż do swojej śmierci piastował ten zaszczytny urząd. W czasach przełomowych dla kraju i miasta nigdy nie szczędził sił angażując się w sprawy niepodległościowe, społeczne i polityczne. Był przewodniczącym niemal wszystkich inicjatyw podejmowanych przez społeczność miejską. Cechowała go wielka kultura osobista. Nie uznawał nigdy różnic religijnych i narodowościowych, był człowiekiem wysoko cenionym przez oświęcimską gminę Żydowską. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

26.07.1942 r.
w nocy pijani policjanci niemieccy wtargnęli siłą do budynku plebani parafii oświęcimskiej. Za „rozszerzanie wiary żydowskiej” dotkliwie pobili księży: proboszcza Jana Skarbka oraz wikarego Władysława Grohsa (kapelana AK). W trakcie dalszej pijackiej orgii w sposób szczególny poniżali oświęcimskich kapłanów i profanowali świętości. Następnego dnia aresztowanych duchownych przewieziono do więzienia w Katowicach.

27-29.07.1471 r.
obrany przez stany czeskie na króla Czech Władysław Jagiellończyk w drodze do Pragi gościł w Oświęcimiu, ostatniej od płd.–zach. warowni polskiego monarchy. Towarzyszyli mu rodzice – para królewska Kazimierz i Elżbieta Rakuszanka, trzej biskupi polscy, siedmiu książąt śląskich oraz 7 tys. jazdy i 2 tys. piechoty.

28.07.1563 r.
przebywający w Wilnie król polski Zygmunt August potwierdził uchwałę rajców oświęcimskich o „czopowym”, podatku nałożonym na napoje alkoholowe. Uzyskane w ten sposób pieniądze miały być przeznaczone na dokończenie budowy murów obronnych Oświęcimia.

29.07.1494 r.
w Krakowie zawarto umowę sprzedaży księstwa zatorskiego przez Janusza (Hanusza), ostatniego księcia z oświęcimskiej linii Piastów Śląskich, królowi polskiemu Janowi Olbrachtowi za 80 tys. złotych florenów węgierskich płatnych jednorazowo. Jednocześnie książę oraz przedstawiciele szlachty złożyli przysięgę wierności polskiemu monarsze.

Opracował: przewodnik terenowy i beskidzki Leszek Żak, przygotował do publikacji: Włodzimierz Liszka.