"Lepsze sto druhów niźli sto rubli w kalecie" (rosyjskie)
Gości on-line: 28    
 
  19 października 2017 - wschód: 7:10, zachód: 17:44
  Imieniny obchodzą: Piotr, Michał, Ziemowit
pokaż wszystkie

Spotkania z Klio ... czyli Kalendarium oświęcimskie - grudzień

23.04.2008

 

 

1.12.1921 r.
zostało zarejestrowane Żydowskie Towarzystwo Sportowe "Kadimah" - pierwsza sportowa organizacja oświęcimskiej społeczności semickiej.

3.12.1977 r.
dzięki staraniom Towarzystwa Miłośników Ziemi Oświęcimskiej na murach starego ratusza, w 450 rocznicę urodzin Łukasza Górnickiego, dokonano odsłonięcia tablicy pamiątkowej ku czci wielkiego oświęcimianina. Ten wybitny pisarz renesansu, „ojciec prozy polskiej” w dedykacji do swojego przekładu Seneki zapisał: „Ja tedy Polakiem będąc życzyłbym tego narodowi swemu, żeby między tymi ludźmi, co je Barbaros zowią, poczytan nie był naród polski”.

5.12.1965 r.
Henryk Lehnert za film „Pamiętamy” i Marian Żmuda za „Dzieciństwo” zostali nagrodzeni na Ogólnopolskim Konkursie Filmów Amatorskich w Opolu. Było to pierwsze wyróżnienie dla filmów Amatorskiego Klubu Filmowego "Chemik".

7.12.1782 r.
w Kętach urodził się Ambroży Grabowski, od piętnastego roku życia związany z Krakowem. Ten utalentowany samouk był postacią szeroko znaną w podwawelskim grodzie. Jako księgarz, antykwariusz, kolekcjoner i pisarz poświęcił się badaniom historii i zabytków miasta. W 1822 r. Grabowski wydał „Opis historyczny miasta Krakowa i jego okolic” – pierwszy przewodnik po byłej stolicy państwa polskiego.

8.12.1892 r.
otwarto pierwszą Czytelnię Ludową w Oświęcimiu, placówkę publiczną (bezpłatną), której zadaniem było krzewienie oświaty w społeczeństwie oświęcimskim. Działalność ta jest do dziś kultywowana. Miejska Biblioteka Publiczna w Oświęcimiu jest jedną z najlepszych w Polsce.

10.12.1562 r.
podczas obrad sejmu walnego w Piotrkowie trzej posłowie z księstw oświęcimskiego i zatorskiego: Zygmunt Myszkowski, Jan Palczowski oraz Jan Górski złożyli w senacie królowi Zygmuntowi Augustowi suplikę „...aby jednako i spolnie onera regini nosili i spolnie szlachtą koronną o nich radzili, zachowawszy wolno modum iudiciorum onych krajów starożytnych ... prosząc aby już byli jednego prawa”. Od 1457 r. księstwo oświęcimskie, a od 1494 r. zatorskie stanowiły własność królewską i były połączone z Koroną Polską jedynie unią personalną.

11.12.1946 r.
w Urzędzie Wojewódzkim w Krakowie zarejestrowano Związkowy Klub Sportowy „Syntetyka” związany z Zakładami Syntetycznymi w Dworach k. Oświęcimia. Po zmianie jego nazwy na OKS „Unia-Soła” doszło w l. 50-tych XX w. do tzw. „świętej wojny” z Towarzystwem Sportowym „Soła” (założonym w 1919 r.) o nazwę, zakończonej utworzeniem KS „Unia Oświęcim”.

18.12.1944 r.
lotnictwo alianckie dokonało III nalotu bombowego na powstający zakład chemiczny „Buna-Werke”.

19.12.1655 r.
w nocy oddział żywieckich górali i okolicznych chłopów pod dowództwem Jana Torysińskiego (administratora dóbr łodygowickich) zaatakował zdobyty przez Szwedów, pod koniec października, Oświęcim. Zaskoczeni okupanci po krótkiej walce poddali się. Partyzanci zajęli miasto, jednak po ich wyjściu gród pozostał bezbronny. Na początku lutego następnego roku szwedzka ekspedycja karna gen. Jana Wrzeszczowicza powtórnie zajęła Oświęcim i całkowicie go zniszczyła.

21.12.1912 r.
została założona w Oświęcimiu przez dr Antoniego Ślosarczyka stała drużyna polowa Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Nastroje patriotyczne społeczeństwa ziemi oświęcimskiej, w latach bezpośrednio poprzedzających wybuch I wojny, bardzo silnie udzielały się młodzieży. W sierpniu 1914 r. 43 „Sokołów” z oświęcimskiego gniazda, wychowanych w duchu niepodległościowym, po złożeniu ślubowania na wierność Polsce wyruszyło na front pod legionowymi sztandarami.

24.12.1964 r.
w Oświęcimiu na nowo wybudowanym (dwunastym w Polsce) sztucznym lodowisku po raz pierwszy zamrożono płytę, jednocześnie oddając je do użytku. Rozpoczął się nowy rozdział w historii oświęcimskiego sportu, związany z halą lodową.

26.12.1440 r.
ks. Wacław, najstarszy z synów zmarłego ks. oświęcimskiego Kazimierza, wydał oświadczenie, na podstawie którego zamek w Barwałdzie oraz wsie go okalające przeszły drogą kupna w ręce polskie. Przyczyną wydania tego wymuszonego dokumentu był najazd zimą 1438 r. watażki Dzierżka z Rytwian herbu Jastrzębiec na Zator i zajęcie grodu, następnie przekazanego w 1440 r. (za zwrotem kosztów wyprawy ) królowi Władysławowi III (Warneńczykowi). Król polski zwrócił Zator ks. Wacławowi, a zwierzchnictwo nad enklawą terytorialną Królestwa Polskiego na ziemi oświęcimskiej powierzył żupnikowi wielickiemu Mikołajowi Serafinowi.

28.12.1990 r.
Rada Miejska Kęt zatwierdziła herb miasta wg projektu Władysława Droździka – tarcza dzielona pionowo na dwie równe części. Po prawej stronie na czerwonym tle biały, nawiązujący do małopolskiego, koronowany pół-orzeł ze złotymi: otwartą koroną, dziobem i pazurami. Na lewej – w niebieskim polu trzy białe, ułożone w trójkącie, orle jaja podkreślone falistą, podwójną złotą wstęgą. Zakończył się, trwający od 1919 r., spór o symbol miasta Kęt.

30.12.1920 r.
został powołany Powiatowy Komitet Plebiscytowy w Oświęcimiu pod przewodnictwem burmistrza Romana Mayzla. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę Oświęcim, jako miasto graniczące z Górnym Śląskiem, został wciągnięty w wir wydarzeń dziejących się po drugiej stronie granicy. Społeczeństwo ziemi oświęcimskiej czynnie wspierało rodaków zza Wisły. Po upadku I i II Powstania Górnoślązacy znaleźli schronienie i pomoc materialną na terenie miasta oraz okolicznych wiosek.

Opracował: przewodnik terenowy i beskidzki Leszek Żak, przygotował do publikacji: Włodzimierz Liszka.